Waldorf100

Hartverwarmende nieuwjaarsreceptie

Wat een prachtige bijeenkomst was het! De afwezigen hadden ongelijk! Rond de 300 mensen verzamelden op de ijskoude 19e januari in Antwerpen waar 100 jaar steinerpedagogie wereldwijd en 70 jaar steinerpedagogie in Vlaanderen feestelijk werden gevierd. Deze receptie werd ook in het bijzonder georganiseerd om de pioniers en oud-leraren te bedanken voor hun harde werk.

Een volle, mooi versierde, feestelijke foyer, een volle feestzaal met leraren van alle leeftijden, twintigers net zo goed als negentigers en onmiddellijk een opgewonden, blije stemming. Mensen van lang geleden zien elkaar weer, jonge mensen van de EduArta-lerarenopleiding ontmoeten kleuterjuffen van het eerste uur. Er waren oud-leraren van Duitsland en zelfs uit het Zuiden van Frankrijk speciaal aan gereisd. Er kon tegelijkertijd ook gekeken worden naar een tentoonstelling met fotomateriaal over de begintijd in België “Dit maken we maar eens in de honderd jaar mee”, zei iemand al lachend die de spontaan ontstane sfeer proefde.

Na een eerste babbel en drankje vond er in de feestzaal van de school een plechtigheid plaats met gastheren Herman Meyvis en Wilbert Lambrechts. Een speciaal voor deze gelegenheid geschreven spreuk werd voorgelezen, de Hibernia-leerlingen van de 12de klas -die ook hielpen bij de receptie- zongen voortreffelijk onder de uiterst deskundige leiding van Marleen De Boo drie liederen, de cursisten van de nieuwe lerarenopleiding EduArta zongen onder leiding van Xavier De Keyser met de gehele zaal een Zuid-Afrikaans lied, het lerarencollege van Turnhout liet ook zingend van zich horen. Maar er was niet alleen uitbundigheid, ook ingetogen dankbaarheid en ontroering ten opzichte van alle pioniers en gestorven collega’s die allen bij naam en foto genoemd en getoond werden, begeleid door harpmuziek. In de foyer was een hoek ter nagedachtenis van hen ingericht. Er waren ook twee getuigenissen van pioniers die de essentie van de pedagogie in herinnering brachten. De natuurlijke ontwikkeling tot vrijheid van kinderen die echte interesses leren ontwikkelen én de leraren die daarvan ‘de herders’ zijn, verwijzend naar het Kerstspel. Dat was de essentie van het verhaal dat Wilfried Genard bracht. Wilfried is kunstenaar, gewezen voorzitter, ouder, leraar en door zijn biografie met de stichters van de eerste Belgische school nog vertrouwd. Vervolgens sprak ook Luc d’Heu, acteur en gewezen leraar, op de hem eigen hilarisch-ontroerende wijze. Hij is medeoprichter van de Steinerschool van Lier en gewezen leraar van Hibernia. Hij diepte op plastische wijze ontwapenende anekdotes op uit zijn lespraktijk, maar ook uit het leven van Rudolf Steiner. Dankbaarheid ten opzichte van het wonder van het bestaan van de Steinerschool wist hij tenslotte hartveroverend op te roepen en ook, logischerwijze, voor de individualiteit van Rudolf Steiner zelf. Zo gingen tijdens deze een uur durende plechtigheid in grote afwisseling levenden en gestorvenen hand in hand, humor en tragiek, ernst en uitgelatenheid, muziek en woord, verleden en toekomst. Ze werd afgesloten door het zingen van een nieuwe schoollied maar nog meer door het uit volle borst en met kippenvel zingen van het oude schoollied van Fernand (tekst) en Ward (muziek) De Beer. “Wij willen dragen sterrenlicht in ons bloed/ Michaël wij vragen geef ons kracht en moed”. Zelden realiseerden mensen de betekenis van deze tekst beter in het vooruitzicht van de komende “honderd jaar”.

Nadien werden er heerlijke hapjes en drankjes geserveerd door de leerlingen van de 12de klas, gesponsord door enkele vriendelijke bio-bedrijven.

Deze moedgevende en helende bijeenkomst en plechtigheid riep veel dankbaarheid op. Iemand schreef aan de organisatoren: “Een heel hartelijke dank voor het intensieve voorbereidingswerk en jullie beider inzet op de feestelijke namiddag gisteren. De stemming was bijzonder warm en gedragen. Voor de Vlaamse schoolgemeenschap lijkt het me een mijlpaal, een ijkpunt in de geschiedenis van een gemeenschappelijk streven. Het zijn van die zeldzame momenten waarin je elkaar opnieuw of in een nieuw licht kunt zien. Daarbij denkend aan de woorden waarmee Rudolf Steiner het motief aanduidt voor ware gemeenschapsvorming: “ein gegenseitiges Sich-Ermutigen, ein Mut zuflüstern”.”

De warmte en de kracht van deze hartverwarmende bijeenkomst zal ons nog lang bijblijven en dit geeft ons een boost om er gezamenlijk weer 100 jaar tegenaan te gaan!